Antenowy

Manewr narciarski w stylu dowolnym, podczas którego narciarz podskakuje w powietrze i wykonuje przewrót lub obrót.

Anteny to specyficzna dyscyplina narciarstwa dowolnego, ale termin ten ogólnie odnosi się do każdego skoku wymagającego inwersji. Zawodnicy wykonują strome „kopnięcia” (skoki), które są prawie pionowe (do 70 stopni). Sędziowie oceniają na podstawie powietrza, formy (wykonania triku) i lądowania. Typowe sztuczki obejmują salta w tył, korki i skomplikowane salta skręcające.

Anteny

Specyficzna olimpijska dyscyplina narciarstwa dowolnego, obejmująca akrobatyczne skoki ze stromych ramp.

W odróżnieniu od „Big Air”, zawody w powietrzu odbywają się na specjalistycznym torze z określonymi kickerami. Narciarze wykonują podwójne lub potrójne salta w tył z zwrotami akcji (np. „Full-Double Full-Full”). Wymaga ogromnych zdolności gimnastycznych i świadomości przestrzennej. Lądowanie odbywa się na stromym, pociętym zeskoku, aby pochłonąć uderzenie.

Połączenie alpejskie

Dyscyplina wyścigowa składająca się z jednego przejazdu Downhillu lub Super-G i jednego przejazdu slalomu.

To wydarzenie sprawdza wszechstronność narciarza, wymagając zarówno szybkości i umiejętności ślizgu w przypadku zawodów szybkościowych, jak i zwinności technicznej w przypadku slalomu. Zwycięzca zostanie wyłoniony na podstawie najniższego łącznego czasu obu przejazdów.

Narciarstwo alpejskie

Sport polegający na zjeżdżaniu z ośnieżonych wzgórz na nartach z wiązaniami na stałym obcasie.

Często nazywana po prostu narciarstwem zjazdowym, kontrastuje z narciarstwem nordyckim (wolny pięta). Na przełomie XIX i XX wieku ewoluował od transportu użytkowego do działalności rekreacyjnej i sportu wyczynowego. Obejmuje różne dyscypliny, od rejsów pielęgnacyjnych po wyścigi konkurencyjne.

Narty alpejskie

Narty zaprojektowane specjalnie do narciarstwa zjazdowego, gdzie czubek i pięta buta są przymocowane do narty podczas zjazdu.

Nowoczesne narty alpejskie mają różne profile, takie jak camber, rocker lub hybryda obu, dostosowane do określonego terenu. Zwykle mają metalowe krawędzie i promień taliowania zaprojektowany, aby ułatwić skręcanie, gdy narty są przechylone na krawędź.

Angulacja

Boczny ruch kolan i bioder w kierunku stoku w celu zwiększenia kąta krawędzi nart przy jednoczesnym zachowaniu równowagi.

Niezbędne do rzeźbienia. Polega na tworzeniu kątów w ciele (zazwyczaj w kolanach, biodrach i kręgosłupie), aby przeciwstawić się sile odśrodkowej skrętu. Odpowiednie kątowanie pozwala górnej części ciała pozostać stabilną i „cichą”, podczas gdy dolna część ciała wykonuje pracę, zapobiegając zbytniemu pochyleniu się narciarza do wewnątrz i wyślizgnięciu się.

Urządzenie przeciwcierne (AFD)

Element mechaniczny znajdujący się na czubku wiązań narciarskich, który umożliwia przesuwanie się buta na boki podczas zdejmowania.

AFD minimalizuje tarcie pomiędzy podeszwą buta a płytą wiązania. Bez tego nacisk narciarza w dół mógłby uniemożliwić boczne zwolnienie buta podczas krętego upadku. Może to być pasek ślizgowy lub podkładka teflonowa.

Oczekiwanie

Psychiczne i fizyczne przygotowanie do kolejnej tury przy jednoczesnym kończeniu obecnej.

Fizycznie wiąże się to często z skierowaniem górnej części ciała w dół w dół (obrót przeciwny), gdy narty kończą zakręt w poprzek wzniesienia. To napina mięśnie tułowia, tworząc potencjalną energię, która pomaga płynnie zainicjować nowy skręt.

Après-ski

Po francusku „po nartach”. Zajęcia towarzyskie i rozrywka po dniu spędzonym na nartach, zwykle obejmująca napoje i muzykę.

Kultura après-ski jest integralną częścią urlopu narciarskiego. W Austrii znana jest z muzyki Schlagera i tańca w butach narciarskich; we Francji i Szwajcarii może być bardziej skoncentrowany na kulinariach. Wypełnia lukę między ostatnim biegiem a kolacją.

Lawina

Gwałtowny spływ śniegu po pochyłej powierzchni.

Lawiny są głównym zagrożeniem w narciarstwie backcountry. Występują, gdy naprężenia działające na pokrywę śnieżną przekraczają jej wytrzymałość. Do typów zaliczają się „lawiny płytowe” (najbardziej śmiercionośne, gdy odrywa się spójna płyta) i „lawiny luźnego śniegu” (topy śnieżne). Wyzwalacze mogą być naturalne (słońce, ciężar świeżego śniegu) lub sztuczne (narciarze).

Lawinowa poduszka powietrzna

Plecak z systemem nadmuchiwanych balonów, który zapobiega zasypaniu lawiną.

Wykorzystując zasadę odwrotnej segregacji (efekt orzecha brazylijskiego), napompowana poduszka powietrzna zwiększa objętość narciarza, pomagając mu unieść się na powierzchnię poruszających się kawałków śniegu.

Sygnalizator lawinowy / nadajnik-odbiornik

Urządzenie radiowe służące do lokalizacji pochowanych ofiar lub do lokalizacji w przypadku pochówku.

Działa na częstotliwości 457 kHz. Ma dwa tryby: nadawanie (wysyłanie) i odbieranie (wyszukiwanie). Każdy narciarz backcountry musi go nosić. Nowoczesne cyfrowe sygnalizatory wykorzystują trzy anteny do podawania strzałek odległości i kierunku.

Backcountry

Teren narciarski znajdujący się poza kontrolowanymi granicami ośrodka i niepatrolowany ani przygotowany.

Nazywany także „poza trasami” (chociaż jazda poza trasami może odbywać się w pobliżu wyciągów). Backcountry wymaga samodzielności, umiejętności nawigacji i wiedzy na temat bezpieczeństwa lawinowego. Narciarze zwykle docierają do niego pieszo/wycieczką lub helikopterem/ratkiem śnieżnym.

Narty backcountry

Narty przeznaczone do turystyki, zazwyczaj lekkie do wspinaczki, ze specjalnymi funkcjami mocowania do skóry.

Te narty zapewniają równowagę pomiędzy wagą (dla efektywności wspinaczki) a wydajnością podczas zjazdów. Często mają nacięcia na skórki i wykorzystują rdzenie węglowe lub drewniane paulownia.

Tylne siedzenie

Częsty błąd podczas jazdy na nartach, polegający na tym, że ciężar narciarza jest zbyt przesunięty w tył na piętach.

Jazda na nartach „na tylnym siedzeniu” powoduje utratę kontroli nad pojazdem, ponieważ czubki nart są nieobciążone i nie mogą stykać się ze śniegiem. Jest to niezwykle męczące dla mięśnia czworogłowego uda (oparzenie uda) i utrudnia regenerację po wstrząsach.

Kominiarka

Pełne nakrycie głowy zakrywające głowę, szyję, a często także części twarzy.

Stosowany do ochrony przed zimnem. Cienkie wersje mieszczą się pod kaskiem; grubsze wersje polarowe są przeznaczone na ekstremalne zimno. Zapobiegają odmrożeniom i oparzeniom wiatrowym.

Zakręt przechylony

Zakręt wykonywany na zboczu zakrzywionym po bokach, przypominającym tor bobslejowy.

Powszechnie spotykane na trasach przełajowych i w niektórych parkach terenowych. Narciarz może wykorzystać przechylenie do utrzymania prędkości i wygenerowania dużych sił przeciążenia bez poślizgu.

Opierać

Spód nart wykonany z P-Texu.

Podstawowym materiałem jest polietylen. Jest porowaty, aby wchłonąć wosk. Podstawy są wytłaczane (tańsze, łatwiejsze w naprawie) lub spiekane (szybsze, twardsze, mieszczące więcej wosku).

Powierzchnia bazowa

Dolna część ośrodka narciarskiego, gdzie znajdują się schroniska, parkingi i główne wyciągi.

Centrum działalności ośrodka, zwykle zawierające kasy biletowe, wypożyczalnie, miejsca spotkań szkół narciarskich i bary po nartach.

Głębokość podstawy

Pomiar całkowitej ilości śniegu zgromadzonego na ziemi w danym punkcie.

Ośrodki podają głębokość „średniogórską” i „bazową”. Aby przykryć skały i pniaki, wymagana jest solidna głębokość podstawy. Różni się od „świeżych opadów śniegu”.

Warstwa podstawowa

Warstwa odzieży noszona przy skórze.

Jego głównym zadaniem jest odprowadzanie wilgoci – odprowadzanie potu z ciała, aby zapobiec wychłodzeniu. Wełna merynosowa i włókna syntetyczne są standardem; unika się bawełny.

Naprawa podstawy

Naprawa uszkodzeń bazy narciarskiej.

Drobne rysy są wypełniane świecami P-Tex. Głębokie żłobienia (strzały w rdzeniu) wymagają metalowego uchwytu lub łatek podstawy, aby uszczelnić rdzeń przed wodą.

Kosz (słup)

Dysk w pobliżu czubka kijka narciarskiego.

Zapobiega zbyt głębokiemu zapadaniu się kija w śnieg. Małe kosze są przeznaczone do jazdy w twardej nawierzchni/wyścigów; duże kosze są na proszek.

Czapka bez daszka

Miękka dzianinowa czapka.

Noszone ze względu na ciepło, gdy nie jeździsz na nartach lub przez niektórych narciarzy freestyle'owych zamiast kasku (choć obecnie jest to mniej powszechne ze względu na bezpieczeństwo).

Biatlon

Sport zimowy łączący narciarstwo biegowe i strzelectwo.

Zawodnicy jeżdżą na nartach po pętli, a następnie zatrzymują się, aby strzelać do celów (na pozycji leżącej i stojącej). Nietrafione cele skutkują pętlami karnymi lub doliczeniem czasu. Wymaga kontroli tętna przy ekstremalnym wysiłku fizycznym.

Śliniaki (spodnie)

Spodnie narciarskie z częścią piersiową i szelkami.

Zapewniają lepszą ochronę przed dostawaniem się śniegu do spodni, cieplejszą izolację rdzenia i są ogólnie wygodniejsze w pasie.

Wielkie Powietrze

Dyscyplina freestyle, w której narciarze wykonują jeden potężny skok, aby wykonać jeden złożony trik.

Oceniano na podstawie trudności, wykonania, amplitudy i lądowania. Obecnie jest to dyscyplina olimpijska. Konkurenci często wykonują korki potrójne lub poczwórne.

Wiążący

Urządzenie łączące but z nartą.

Wiązania bezpieczeństwa zwalniają but podczas upadku, chroniąc nogę (norma DIN). Typy obejmują Alpine, Pin/Tech, Frame i Telemark.

Czarny diament

Symbol oceny szlaku wskazujący trudny teren.

W Ameryce Północnej pojedynczy czarny diament jest przeznaczony dla zaawansowanych narciarzy (stromy). W Europie czarne trasy należą do najtrudniejszych tras. Trudność zależy od konkretnego ośrodka.

Czarny lód

Przezroczysty lód na trasie narciarskiej, który pozwala prześwitywać przez ciemną ziemię lub stary śnieg, czyniąc go niewidocznym.

Niezwykle niebezpieczny, ponieważ zapewnia niemal zerową przyczepność i jest trudny do wykrycia. Aby bezpiecznie ją przekroczyć, potrzebne są ostre krawędzie i subtelna równowaga.

Blokowanie roślin

Twarda tyczka służąca do zatrzymania rotacji górnej części ciała lub do stabilizacji narciarza na stromym terenie.

W przeciwieństwie do rozrządu, instalacja blokująca polega na mocnym umieszczeniu słupa w dół i chwilowym oparciu się o niego. Działanie to zatrzymuje obrót tułowia, umożliwiając narciarzowi obracanie nart wokół kijka. Jest to kluczowa technika podczas wykonywania krótkich zakrętów na stromych zboczach oraz podczas jazdy po muldach.

Niebieski kwadrat

Symbol oceny szlaku używany głównie w Ameryce Północnej i Australii w celu wskazania średniego stopnia trudności.

W systemie północnoamerykańskim Niebieski Kwadrat jest krokiem pomiędzy Zielonym Kręgiem (łatwym) a Czarnym Diamentem (zaawansowanym). WAŻNE: W Europie trasy niebieskie są z reguły „łatwe/dla początkujących”, natomiast trasy „czerwone” oznaczają średni stopień trudności. Podróżujący muszą być świadomi tego rozróżnienia, aby uniknąć wkraczania w teren przekraczający ich możliwości.

Płyta standardowa

Niezwykle twardy, kuloodporny śnieg lub lód, w którym trudno uzyskać przewagę.

Pochodzi z blach stalowych stosowanych w kotłach. Standardowa jazda na nartach wymaga wyjątkowo ostrych krawędzi i precyzyjnej techniki. Jest głośno na nartach i oferuje bardzo mało informacji zwrotnej lub przebaczenia. Często można go spotkać na smaganych wiatrem graniach lub torach wyścigowych, do których wstrzyknięto wodę.

Dziura po bombie

Zagłębienie lub krater w śniegu spowodowane mocnym lądowaniem narciarza lub snowboardzisty.

Dziury po bombach stanowią zagrożenie w strefach lądowania skoczni lub klifów. Jeśli kolejny narciarz wyląduje w istniejącej dziurze po bombie, nagła kompresja może spowodować obrażenia lub wypadek. Etykieta nakazuje zapełnienie dziury po bombie w przypadku wypadku lub głębokiego lądowania.

Suszarka do butów

Urządzenie elektryczne przeznaczone do osuszania wnętrza butów narciarskich.

Niezbędny na kilkudniowe wycieczki. Wykorzystują konwekcję termiczną (cicha) lub wymuszony obieg powietrza (wentylatory), aby usunąć wilgoć wytwarzaną przez pot i stopiony śnieg. Suche buty to cieplejsze buty. Należy unikać wysokiej temperatury, ponieważ może ona zmienić kształt niestandardowych wkładek.

Podgrzewacz buta

Element grzejny zasilany bateryjnie, montowany pod wkładką buta narciarskiego.

Służy do utrzymania krążenia w niskich temperaturach. Zestawy akumulatorów zwykle mocuje się do paska zasilającego lub z tyłu bagażnika. Różnią się one od „hotronic” lub podobnych marek, ale służą temu samemu celowi: zapobieganiu drętwieniu palców.

Buty

Sztywne obuwie łączące narciarza z wiązaniami.

Najważniejszy element wyposażenia. Przenoszą ruchy ciała na narty. Składa się z twardej plastikowej skorupy i miękkiej wyściółki. Dopasowanie (objętość), elastyczność (sztywność) i wykończenie (szerokość) to kluczowe kryteria wyboru. But wyścigowy jest wąski i sztywny (flex 130+); but komfortowy jest szerszy i bardziej miękki (<90 flex).

Miska

Szeroka formacja geologiczna w kształcie basenu na górze oferująca otwarty teren narciarski.

Miski często znajdują się powyżej linii drzew (strefa alpejska). Zbierają śnieg i oferują szerokie, ekspansywne linie bez określonych szlaków. Mogą obejmować zarówno średnio pielęgnowane miski, jak i strome, podatne na lawiny, nieumyte miski na proszek.

Hamulec (hamulec narciarski)

Sprężynowe ramiona na wiązaniach, które zatrzymują narty po zwolnieniu.

Podczas jazdy na nartach ramiona hamulca są podnoszone (chowane) przez but. Po zwolnieniu zatrzaskują się, wbijając się w śnieg, aby zapobiec ześlizgiwaniu się nart z góry i zamienieniu się w pocisk. Szerokość hamulca musi odpowiadać szerokości pasa nart.

Klamra

Mechanizm zatrzaskowy służący do dokręcania butów narciarskich.

Większość butów ma 3 lub 4 klamry. Klamry z mikroregulacją pozwalają na precyzyjną regulację napięcia poprzez przekręcenie zatrzasku. Powinny być na tyle ciasne, aby unieruchomić stopę, ale nie na tyle ciasne, aby odciąć krążenie krwi.

Ochraniacz na szyję

Bezszwowa rurka z materiału noszona na szyi i twarzy.

Wszechstronny miękki produkt służący do ochrony podbródka, nosa i policzków przed wiatrem i zimnem. „Buff” to zastrzeżona nazwa często używana ogólnie. Występują w odmianach cienkiego syntetycznego (lato/słońce) lub grubego polaru/merynos (zima/ciepło).

Uderzenie

Pojedynczy kopiec śniegu, znany również jako potentat.

Guzki powstają, gdy narciarze skręcają wielokrotnie tą samą ścieżką, spychając śnieg w sterty. „Jazda na nartach” wymaga amortyzacji nóg i spokojnej górnej części ciała.

Królicze wzgórze

Łagodny, płaski stok przeznaczony dla absolutnie początkujących.

Zwykle obsługiwany przez magiczny dywan lub hol linowy. To tutaj odbywają się lekcje szkoły narciarskiej dla nowicjuszy, podczas których uczą się jazdy na klinie (pizzy) i podstawowych przystanków przed przejściem do wyciągów krzesełkowych.

Przycisk podnoszenia / Poma

Wyciąg orczykowy, w którym między nogami narciarza umieszcza się drążek z dyskiem (przyciskiem) na końcu, aby wciągnąć go pod górę.

Powszechny w Europie (we Francji często nazywany „fesses opon”). Narciarz musi trzymać kij, ale pozwolić, aby dysk ciągnął go za pośladki/udo. Mogą być trudne dla początkujących i snowboardzistów ze względu na nagłe szarpnięcie na początku.

Kolejka linowa

Duża winda, w której dwie duże kabiny poruszają się w przeciwnych kierunkach po nieruchomej linie.

Znany również jako tramwaj. Obejmują duże odległości i wysokie wzniesienia, często bez wież nośnych. Przewożą wielu pasażerów (czasami ponad 100) na stojąco. Przykładami są tramwaj Jackson Hole lub Aiguille du Midi w Chamonix.

Wygięcie

Łuk skierowany w górę na środku narty, gdy jest ułożona na płasko.

Camber zapewnia energię, pop i przyczepność krawędzi. Po obciążeniu narty spłaszczają się, rozkładając nacisk na dziób i ogon. Jest przeciwieństwem rockera.

Obłudny

Regulacja kąta bocznego mankietu buta.

Kompensuje wygięte nogi lub kolana, dzięki czemu narty leżą płasko na śniegu. Niewłaściwe przechylenie utrudnia zaczepienie jednej krawędzi, a jednocześnie powoduje zbyt łatwe zaczepienie drugiej krawędzi.

Rzeźbienie / Rzeźbienie

Obracaj narty na krawędziach, aby przecinały śnieg bez poślizgu.

Najskuteczniejszy sposób skręcania. Ogon podąża dokładnie za końcem. Wykorzystuje geometrię taliowania nart. Czysto rzeźbiony zakręt pozostawia cienką, czystą linię na śniegu (tory kolejowe).

Narty carvingowe

Narty z wąskim pasem i głębokimi taliowaniami przeznaczone do przygotowanych tras.

Są sztywne skrętnie, aby utrzymać krawędź na lodzie. Kształt pozwala na szybkie, agresywne skręty. Zwykle nieistotne w głębokim puchu.

Koci ślad

Wąski, płaski szlak używany do łączenia różnych części góry.

Często droga używana przez ratraki latem lub w nocy. Dla narciarzy są to szlaki komunikacyjne. Mogą być niebezpieczne ze względu na natężenie ruchu i różną prędkość.

Łapanie krawędzi

Kiedy krawędź narty przypadkowo wbija się w śnieg, zwykle powodując gwałtowny upadek.

Najczęstsza przyczyna awarii dla początkujących. Dzieje się tak, gdy narta nie jest płaska lub ustawiona pod kątem odpowiednim do ruchu, co powoduje natychmiastowe poślizgnięcie narciarza.

Wyciąg krzesełkowy

Winda składająca się z szeregu krzeseł przymocowanych do ruchomej liny.

Standardowy transport kurortowy. Oferta obejmuje stare modele 2-miejscowe ze stałym uchwytem (wolne) po nowoczesne, zdejmowane, szybkie 6- lub 8-miejscowe (sześciopaki) z podgrzewanymi siedzeniami i bąbelkami.

Szalet

Drewniany dom lub domek z wystającymi okapami, typowy dla regionu alpejskiego.

W turystyce narciarskiej odnosi się do zakwaterowania, od domków z własnym wyżywieniem po luksusowe domki z pełnym wyżywieniem. Architektura została zaprojektowana tak, aby wytrzymać duże obciążenia śniegiem.

Szampan w proszku

Bardzo lekki, suchy i puszysty śnieg o niskiej zawartości wody.

Termin został ukuty w Steamboat Springs w Kolorado. Jest tak lekki (często zawiera 5-7% wody), że nie da się z niego ułożyć śnieżki. Idealnie nadają się do jazdy na nartach w głębokim puchu, ponieważ zapewniają płynną pływalność.

Sprawdź zakręt

Szybki, ostry zakręt lub zestaw krawędzi używany do przyspieszania lub odzyskiwania równowagi przed zagrożeniem lub obiektem.

Nie pełny obrót, ale chwilowe hamowanie. Narciarze wykonują zakręty kontrolne przed skokiem, wejściem na stromą zjeżdżalnię lub uniknięciem kolizji.

Zjeżdżalnia

Wąski, stromy wąwóz lub kanał śnieżny pomiędzy skalnymi ścianami lub drzewami.

Zjeżdżalnie to często wysoko cenione liny dla doświadczonych narciarzy. Ponieważ są zwężone, wymagają precyzyjnych skrętów o krótkim promieniu lub jazdy po linii prostej.

Działają jak lejki dla mułu (luźnego śniegu) i lawin, dlatego ocena stabilności przed wejściem ma kluczowe znaczenie.

Klif

Pionowa lub prawie pionowa ściana skalna.

W narciarstwie klify to elementy, które należy „zrzucić” (zeskoczyć). Spadki klifów wymagają szybkości, aby oczyścić skały i stromej strefy lądowania (przejścia), aby pochłonąć uderzenie.

„Wyjście na klif” oznacza utknięcie nad urwiskiem bez bezpiecznego zjazdu.

Kompresja

Siła wywierana na ciało narciarza podczas uderzenia w zagłębienie lub spód zakrętu lub pochłanianie wstrząsu poprzez zgięcie nóg.

Zakręty kompresyjne polegają na pochłanianiu cech terenu poprzez podciąganie kolan w kierunku klatki piersiowej (cofanie), a nie prostowanie.

W wyścigach zjazdowych „kompresja” odnosi się do siły G odczuwanej podczas dipu pomiędzy dwoma stromymi odcinkami, która może zmiażdżyć narciarza, jeśli jego nogi nie są wystarczająco mocne.

Spodnie sztruksowe

Prążkowana tekstura pozostawiona na powierzchni śniegu przez ratraki (łaty śnieżne).

Świeży sztruks to święty Graal narciarstwa stokowego. Grzbiety zapewniają spójną, przewidywalną powierzchnię, która jest wystarczająco miękka, aby krawędź mogła wgryźć się, ale wystarczająco twarda, aby utrzymać rzeźbę z dużą prędkością.

Najlepiej jeździć na nartach z samego rana („pierwsze ślady”).

Rdzeń

Wewnętrzny materiał nart, umieszczony pomiędzy podstawą a wierzchnią warstwą.

Rdzeń definiuje charakter nart. Rdzenie drewniane (topola, buk, paulownia) są standardem ze względu na mieszankę wilgoci i popu.

Rdzenie piankowe można znaleźć w tanim lub ultralekkim sprzęcie. Warstwy węgla, tytanu i włókna szklanego są dodawane wokół rdzenia, aby dostosować sztywność i skręcanie.

Kukurydziany śnieg

Gruby, ziarnisty śnieg powstający w wyniku cykli topnienia w ciągu dnia i ponownego zamarzania w nocy.

Wiosenna doskonałość na nartach. Kiedy słońce dostatecznie zmiękczy zmarzniętą skorupę (zwykle w godzinach porannych), tworzy aksamitną, wytrzymałą powierzchnię, na której jeździ się jak bohater.

Później w ciągu dnia wraz ze wzrostem temperatury zamienia się w gęstą błoto pośniegowe.

Gzyms

Wystająca krawędź śniegu na grzbiecie lub grzbiecie góry, utworzona przez wiatr nawiewający śnieg nad wargą.

Gzymsy są niezwykle niebezpieczne. Mogą nieoczekiwanie odłamać się, jeśli najedzie na nie narciarz, wywołując lawinę na zboczu poniżej.

Narciarze często „przecinają” gzyms, aby bezpiecznie zejść do stoku, ale muszą podchodzić do niego ze szczególną ostrożnością.

Żleb

Po francusku „korytarz”. Stromy, wąski wąwóz na zboczu góry.

Klasyczny cel w skialpinizmie. Żleby to często estetyczne linie otoczone skalnymi ścianami.

Zbierają śnieg nawiewany przez wiatr, ale są także terenowymi pułapkami na lawiny. Jazda na nich często wymaga wykonywania „skoków” ze względu na małą szerokość.

Przeciwobrót

Technika, w której górna część ciała skręca się w kierunku przeciwnym do dolnej części ciała (narty).

Podczas gdy nowoczesne rzeźbienie kładzie nacisk na wyrównanie, przeciwobrót jest niezbędny w krótkich zakrętach i muldach. Nogi obracają narty, ale klatka piersiowa pozostaje skierowana w dół do linii upadku.

Tworzy to napięcie (oczekiwanie) w rdzeniu, pomagając wciągnąć narty w następny zakręt.

Komin

Głęboko otwarte pęknięcie, zwłaszcza w lodowcu.

Główne niebezpieczeństwo jazdy na lodowcu. Można je ukryć za „mostami śnieżnymi”.

Jazda na nartach po lodowcach wymaga uprzęży, liny i wiedzy z zakresu ratownictwa szczelinowego (systemy holownicze). Wpadnięcie w nie często kończy się śmiercią ze względu na odległość upadku lub hipotermię.

Przełajowe

Forma narciarstwa klasycznego, w której narciarze poruszają się po zaśnieżonym terenie, korzystając z własnej lokomocji.

Dzieli się na „Classic” (narty poruszają się równolegle) i „Skate” (ruch w kształcie litery V, jak jazda na łyżwach).

Jest to sport wytrzymałościowy wymagający wysokich wymagań aerobowych, różniący się od narciarstwa alpejskiego napędzanego grawitacją.

Narty biegowe

Lekkie, wąskie narty bez metalowych krawędzi (zwykle) i ze znacznym camberem zapewniającym kopnięcie i ślizg.

Zaprojektowane z myślą o wydajności na płaskim terenie i podjazdach. Posiadają pod stopą „kieszonkę na wosk”.

Po obciążeniu kieszeń chwyta śnieg (za pomocą wosku lub łusek); bez obciążenia camber podnosi strefę chwytu, umożliwiając przesuwanie się stref ślizgu (czubek/ogon).

Przeprawa na nartach

Błąd polegający na tym, że czubki nart zachodzą na siebie.

Zwykle kończy się natychmiastową awarią. Dzieje się tak, gdy narciarz traci koncentrację lub równowagę, lub gdy narta wewnętrzna nie jest aktywnie prowadzona równolegle do narty zewnętrznej.

Surowy

Nierówny, pocięty śnieg powstający, gdy wiele osób zjeżdża na nartach z puchu.

Crud jest trudny do jazdy na nartach, ponieważ konsystencja różni się znacznie między miękkimi włoskami a twardymi torami. Może wytrącić narciarza z równowagi.

Narciarstwo wymaga „cichej” górnej części ciała i agresywnej amortyzacji nóg lub sztywnych nart, które przebijają się przez stosy.

Skorupa

Twarda, zamarznięta warstwa na miękkim śniegu.

„Łamiąca się skorupa” to zmora narciarza. Narty przebijają się przez twardą górną warstwę i zostają uwięzione w miękkim śniegu pod spodem, co sprawia, że skręt jest prawie niemożliwy i grozi kontuzją nóg.

„Wytrzymała skorupa” jest wystarczająco twarda, aby można było po niej jeździć na nartach.

Tłumienie

Właściwość nart polegająca na zmniejszaniu wibracji i drgań.

Niezbędne do sterowania przy dużych prędkościach. Bez tłumienia (często osiąganego w przypadku blach Titanal lub elastomerów gumowych) narty będą trzepotać i tracić kontakt z krawędziami na twardym śniegu.

„Zawilgocone” narty sprawiają wrażenie przyklejonych do śniegu; „żywe” narty są sprężyste.

Ciasteczka śmierci

Kawałki twardego lodu lub zmarzniętego śniegu pozostawione przez ratraki lub zamarznięte lawiny.

Uderzenie w nie jest nieprzyjemne, powoduje grzechotanie nart i potencjalne wyrzucenie narciarza z trasy.

Często spotykany rano na przygotowanych trasach, gdy ratrak odśnieżał śnieg, który jednak ponownie zamarzł, zanim opadł.

Głęboki puder

Nagromadzenie świeżego śniegu jest na tyle duże, że narty znacznie opadają pod powierzchnię.

Wymaga innej techniki: ciężar bardziej wyśrodkowany (lub nieco cofnięty w przypadku starszych nart), stopy bliżej siebie, aby utworzyć platformę, i rytmiczny ruch podskakujący.

Szerokie narty (grube narty) znacznie ułatwiają jazdę.

Ustawienie DIN

Standardowa w branży skala ustawień siły zwalniającej wiązań narciarskich.

Oznacza Deutsches Institut für Normung. Oblicza się go na podstawie wagi, wzrostu, wieku, długości podeszwy buta i typu narciarza.

Ustawienie 4 jest bardzo niskie (łatwe zwolnienie); ustawienie 12+ jest przeznaczone dla zawodników lub ciężkich ekspertów. Prawidłowe ustawienia są niezbędne, aby zapobiec przedpremierowemu wydaniu lub niepowodzeniu w wydaniu.

Narty kierunkowe

Narty zaprojektowane do jazdy do przodu, z innym kształtem czubka i ogona.

Większość nart alpejskich jest kierunkowa. Wiązania są montowane z tyłu od środka. Optymalizuje to narty do carvingu i pływania w jednym kierunku, w przeciwieństwie do „twin tipów”, które są symetryczne do jazdy na nartach typu switch.

Podwójny czarny diament

Ocena szlaków w Ameryce Północnej dla najtrudniejszego terenu w górach.

Spodziewaj się stromych wzniesień (40 stopni i więcej), wąskich zjeżdżalni, klifów, drzew lub pól muldowych.

Biegi te wymagają specjalistycznej techniki i często niosą za sobą większe konsekwencje upadku niż standardowe czarne biegi.

Podwójny wyrzut

Wypadek, podczas którego obie narty odłączają się od butów jednocześnie.

Często określana jako „wyprzedaż podwórkowa”, jeśli zagubione zostaną również kijki i gogle.

Choć jest to frustrujące, podwójny wyrzut zwykle oznacza, że wiązania spełniły swoje zadanie podczas zderzenia z dużą energią, zapobiegając urazom związanym z momentem obrotowym nóg.

Kurtka puchowa

Kurtka ocieplana pierzem kaczym lub gęsim.

Oferuje najlepszy stosunek ciepła do masy. Idealny na zimne, suche dni lub jako warstwa środkowa.

Traci właściwości izolacyjne pod wpływem wilgoci, więc izolacja syntetyczna jest lepsza w wilgotnym klimacie. „Siła wypełnienia” (np. 800) wskazuje jakość.

Odciążanie

Technika odciążania nart poprzez szybkie cofanie nóg (zginanie kolan) w celu zainicjowania skrętu.

Nazywany także „zakrętem cofającym”. Stosowany w muldach i stromym puchu, gdzie nie ma miejsca ani czasu na wyciągnięcie ciała w górę.

Opuszczając korpus, narty stają się na chwilę lekkie i można je łatwo obracać.

Spadek

Najszybsza dyscyplina wyścigów alpejskich, wymagająca najdłuższej trasy i najwyższych prędkości.

Trasy posiadają kilka zakrętów, co pozwala na osiągnięcie prędkości powyżej 130 km/h. Narty są bardzo długie (215 cm +), co zapewnia stabilność.

Wymaga ogromnej odwagi i siły fizycznej. Termin ten jest również używany ogólnie w odniesieniu do zjazdu na nartach z góry.

Podwójny slalom

Format wyścigu, w którym dwóch narciarzy ściga się obok siebie na identycznych równoległych trasach.

Format ten jest niezwykle przyjazny widzowi. Tworzy bezpośrednią presję konkurencyjną.

Jeśli jeden narciarz upadnie lub popełni błąd, drugi zyskuje natychmiastową widoczną przewagę. Trasy są zazwyczaj krótsze niż standardowy slalom.

Wysypisko (opady śniegu)

Slangowe określenie obfitych opadów śniegu.

Używany entuzjastycznie przez narciarzy. „Zaleganie” oznacza, że pada gęsty śnieg.

„Ogromne wysypisko” oznacza, że następnego ranka na narciarzy będzie czekał świeży puch.

Krawędź

Zaostrzony metalowy pasek biegnący wzdłuż boku podstawy narty.

Wykonane ze stali węglowej. Krawędź wgryza się w śnieg, zapewniając przyczepność. Wymaga regularnego strojenia (ostrzenia).

Krawędzie są ścięte (pod kątem) w stosunku do podstawy i boków, aby zoptymalizować przyczepność i łatwość obracania.

Kąt krawędzi

Kąt między bazą nart a powierzchnią śniegu.

Wysokie kąty krawędzi są niezbędne do wykonywania ciasnych zakrętów na twardym śniegu. Osiąga się je poprzez kątowanie kolan i bioder.

Im większy kąt krawędzi, tym bardziej taliowanie angażuje się podczas skręcania narty.

Kontrola krawędzi

Umiejętność dostosowania kąta nart do śniegu w celu utrzymania równowagi i kierunku.

Dobra kontrola krawędzi oznacza wiedzę, kiedy wyrównać (spłaszczyć) krawędź, aby się poślizgnęła lub ześlizgnęła, a kiedy ją zablokować, aby rzeźbić.

Jest podstawą zaawansowanej techniki jazdy na nartach.

Rozszerzenie

Wydłużanie tułowia lub nóg, zazwyczaj podczas przejścia między skrętami.

Wyprostowując nogi na początku zakrętu, narciarz przesuwa środek ciężkości do przodu i w dół wzniesienia.

Ta czynność powoduje chwilowe odciążenie nart i umożliwia sterowanie nimi. Jest to przeciwieństwo zgięcia/kompresji.

Twarz

Szeroki, stromy, otwarty odcinek zbocza góry.

Twarze są często odsłonięte i mogą być podatne na zejścia lawin ze względu na dużą, przylegającą powierzchnię.

Jazda na nartach „twarzą” zwykle wiąże się z szerokimi i szybkimi zakrętami, a nie ciasnymi manewrami technicznymi.

Maska

Ochronna osłona dolnej części twarzy, chroniąca przed wiatrem i zimnem.

Niezbędny w ekstremalnie niskich temperaturach lub zamieci. W przeciwieństwie do wzmocnienia, maska jest często dopasowana do nosa i może mieć otwory wentylacyjne.

Otwory te pomagają zmniejszyć kondensację i zapobiegają zaparowaniu gogli.

Roślina do twarzy

Upadek, podczas którego narciarz ląduje twarzą w śniegu.

Często jest to skutek złapania przedniej krawędzi lub wyskoku zbyt daleko do przodu.

W proszku jest nieszkodliwy (i zabawny); na twardym podłożu może spowodować obrażenia lub „oparzenie gogli”.

Linia upadku

Ścieżka najmniejszego oporu w dół zbocza; najbardziej bezpośrednia trasa, po której potoczyłaby się piłka.

Jazda na nartach „w dół po linii spadku” oznacza jazdę prosto w dół po najbardziej stromej części stoku, bez konieczności wykonywania trawersu.

Zrozumienie linii spadku ma kluczowe znaczenie dla nawigacji i odczytania konturów terenu.

Grube narty

Narty o bardzo szerokim pasie (100mm+), przeznaczone do jazdy w puchu.

Grube narty zapewniają powierzchnię, która unosi się na miękkim śniegu, a nie tonie. Dzięki temu jazda na nartach w puchu jest znacznie mniej męcząca.

Jednak wolniej skręcają z krawędzi na krawędź na trudnych trasach.

Plik

Metalowe narzędzie służące do ostrzenia krawędzi nart.

Pilniki mają różne nacięcia (chropowatość). Gruby pilnik usuwa uszkodzenia; drobny pilnik poleruje krawędź.

Zwykle stosuje się je z prowadnicą, aby zachować precyzyjny kąt (np. 88 stopni).

Firn

Stary śnieg, który przetrwał sezon letni, ale nie jest jeszcze lodem lodowcowym ani ziarnistym wiosennym śniegiem.

W kontekście narciarskim „Firn” (szczególnie w Alpach) często odnosi się do doskonałego wiosennego śniegu kukurydzianego – zamarzniętego w nocy, zmiękczonego przez słońce, zapewniającego gładką, przyczepną powierzchnię.

Pierwsze utwory

Być pierwszą osobą, która zjedzie na nartach w puchu lub na świeżo przygotowanym stoku.

Bardzo pożądane. Narciarze ustawiają się w kolejce wcześnie (czasami na kilka godzin przed otwarciem wyciągów), aby dostać się na pierwsze trasy.

Zapewnia najczystsze doznania podczas jazdy na nartach, zanim śnieg zostanie „zgarnięty” lub pocięty przez innych narciarzy.

FIS (Międzynarodowa Federacja Narciarska)

Organ zarządzający międzynarodowymi zawodami narciarskimi i snowboardowymi.

Międzynarodowa Federacja Narciarska. Ustalają zasady Pucharu Świata, Mistrzostw Świata i Igrzysk Olimpijskich.

Obejmuje to rygorystyczne przepisy dotyczące sprzętu, takie jak ograniczenia dotyczące długości nart i promienia dla zawodników.

Płaskie światło

Warunki oświetleniowe, w których zachmurzone niebo lub śnieg eliminują cienie, utrudniając dostrzeżenie kontrastu terenu.

W płaskim świetle nierówności i spadki stają się niewidoczne. Narciarze muszą polegać na „wyczuwaniu” terenu nogami, a nie na jego widzeniu.

Soczewki gogli o wysokim kontraście (żółte, różowe) poprawiają widoczność.

Runo

Syntetyczna tkanina izolacyjna stosowana jako warstwa środkowa.

Wykonane z poliestru. Jest oddychający, hydrofobowy i ciepły nawet gdy jest wilgotny.

Nie kompresuje się tak dobrze jak puch, ale jest trwalszy i tańszy, dzięki czemu stanowi podstawę warstwowych warstw odzieży narciarskiej.

Przewód

Sztywność narty lub buta.

Boot flex to liczba (np. 120). Flex nart odnosi się do siły potrzebnej do zgięcia nart.

Sztywniejszy flex zapewnia stabilność przy dużej prędkości; bardziej miękki flex zapewnia zabawę i łatwość skręcania.

Wiązanie ramki

Wiązanie turystyczne, w którym palce i pięta są połączone ramą, która unosi się podczas chodzenia.

Cięższe niż wiązania techniczne, ale kompatybilne ze standardowymi butami alpejskimi.

Dobry dla narciarzy, którzy głównie korzystają z ośrodków narciarskich, ale chcą mieć możliwość odbycia krótkich wycieczek lub misji pobocznych.

Frytki (równolegle)

Termin naukowy określający trzymanie nart równolegle do siebie, aby jechać szybciej.

Używany w szkółce narciarskiej dla dzieci. „Pizza” oznacza zatrzymanie (klin); „Frytki” mają odejść.

Wizualizuje równoległe ustawienie nart niezbędne do ślizgania się i nabierania prędkości.

Narty freeride

Narty przeznaczone do jazdy w terenie poza trasami, na zmiennym śniegu i puchu.

Zwykle szersze (95-115 mm) z końcówkami wahaczy umożliwiającymi unoszenie się na wodzie.

Są na ogół sztywniejsze niż narty freestyle, aby poradzić sobie z dużymi prędkościami i trudnym śniegiem, powszechnie spotykanym poza trasami.

Styl dowolny

Dyscyplina narciarstwa skupiająca się na trikach, skokach i funkcjach parkowych.

Obejmuje Moguls, Aerials, Slopestyle, Halfpipe i Big Air.

Kultura ta kładzie nacisk na styl i kreatywność, a nie na czystą prędkość lub czasy wyścigów.

Narty freestylowe

Narty z podwójną końcówką przeznaczone do jazdy do tyłu i wykonywania skoków/railów.

Montowane centralnie, wyważone do spinów. Często mają trwałe krawędzie, które wytrzymują uderzenia o metalowe szyny.

Zwykle mają bardziej miękki flex do „masowania” (naciskania na końcówki/ogony).

Świeżaki

Slang określający świeży, nieśledzony puch.

Podobnie jak w przypadku „pierwszych utworów”. Zdobycie świeżaków to ostateczny cel dnia w proszku.

Odnosi się do śniegu, który nie został ubity ani zniszczony przez innych narciarzy.

Getry

Wewnętrzne mankiety w spodniach narciarskich, które uszczelniają but, chroniąc przed przedostawaniem się śniegu.

Mają elastyczne spodnie i czasami haczyki do przymocowania do klamer butów.

Niezbędny w przypadku głębokiego śniegu, aby zapobiec mokrym stopom i zimnym przeciągom w górę nóg.

Gawron

Obraźliwe określenie slangowe określające narciarza, który nie ma pojęcia o górskiej etykiecie, sprzęcie i technice.

Gaperów często można rozpoznać po „przerwie w czole”, kaskach skierowanych do tyłu lub dżinsach włożonych w buty.

Termin ten oznacza brak świadomości, który może być niebezpieczny dla nich samych lub innych. W niektórych regionach nazywa się je „Jerrys”.

Szczelina Gapera

Odsłonięty pasek skóry na czole pomiędzy górną częścią gogli a rondem hełmu.

Uważany za główne modowe faux pas w kulturze narciarskiej. Oprócz tego, że wygląda „niefajnie”, powoduje zimne czoło lub pasek oparzeń słonecznych (opalenizna w goglach) w dziwnych miejscach.

Prawidłowe dopasowanie oznacza, że rondo kasku przylega do gogli.

Slalom Gigant (GS)

Alpejska dyscyplina wyścigów, w której bramki są rozmieszczone dalej niż w slalomie, ale bliżej niż w supergigancie.

GS jest często uważany za podstawową dyscyplinę wyścigów narciarskich. Wymaga rytmu szerokich, gwałtownych zakrętów przy średnich i wysokich prędkościach.

Narty GS mają zazwyczaj promień od 17 m (rekreacyjne) do 30 m (męskie FIS).

Polany / Narciarstwo na drzewach

Teren, na którym drzewa zostały naturalnie lub sztucznie przerzedzone, aby umożliwić jazdę na nartach między nimi.

Jazda na nartach na polanie zapewnia ochronę przed wiatrem i lepszą widoczność podczas burzy. Wymaga szybkiego refleksu i patrzenia przed siebie, na luki, a nie na drzewa.

Głównym zagrożeniem jest „studnia drzewa” (dziura śnieżna u podstawy drzewa), która może spowodować uduszenie.

Poślizg

Faza jazdy na nartach, podczas której narty ślizgają się bez wysiłku po śniegu, bez hamowania i tarcia w zakrętach.

Skuteczny poślizg zależy od płaskiego podłoża, odpowiedniej konstrukcji i odpowiedniego wosku do temperatury śniegu.

W wyścigach „dyscyplinami szybowcowymi” są Downhill i Super-G, w których utrzymanie prędkości jest najważniejsze.

Rękawice

Odzież ręczna z oddzielnymi palcami.

Rękawiczki zapewniają lepszą zręczność niż rękawiczki (dobre do regulacji sprzączek/zamków błyskawicznych), ale generalnie nie są tak ciepłe, ponieważ palce są izolowane.

Rękawice narciarskie mają zwykle przedłużone mankiety (rękawice) i wzmocnione skórzane dłonie, aby wytrzymać noszenie nart.

Okulary ochronne

Okulary ochronne szczelnie przylegające do twarzy.

Chronią przed wiatrem, śniegiem i promieniami UV. Soczewki różnią się w zależności od VLT (przepuszczalność światła widzialnego); ciemne soczewki na słońce, żółto-różowe na słabe oświetlenie.

Soczewki sferyczne lub toryczne zapewniają lepsze widzenie peryferyjne i mniejsze zniekształcenia niż soczewki płaskie cylindryczne.

Gondola

Zamknięta kabina windy zawieszona na linie.

Narty są zwykle umieszczane w stojakach na zewnątrz. Gondole są cieplejsze i szybsze niż wyciągi krzesełkowe, chroniąc narciarzy przed żywiołami podczas jazdy na górę.

Często służą do uzyskiwania dostępu do obszarów położonych na dużych wysokościach lub do łączenia wiosek bazowych z górami.

Zielone kółko

Najprostszy ranking szlaków w Ameryce Północnej.

Trasy zielone są utrzymywane, szerokie i mają płytkie nachylenie (zwykle ok<25%). Przeznaczone są dla początkujących, uczących się łączenia zakrętów.

W Europie niebieskie trasy często służą podobnemu celowi wprowadzającemu (chociaż we Francji istnieją zielone trasy).

Uchwyt (biegun)

Uchwyt kijka narciarskiego.

Formowane z gumy lub tworzywa sztucznego, aby dopasować się do dłoni. Zawiera pasek zapobiegający zgubieniu kija.

Systemy odpinanych pasków (takie jak Leki Trigger) zwiększają bezpieczeństwo, odpinając się podczas wypadku, aby zapobiec urazom kciuka.

Wosk do chwytu

Lepki wosk nakładany na środek klasycznych nart biegowych.

Nazywany także „woskiem do kopania”. Zapewnia tarcie statyczne potrzebne do odepchnięcia się (kopnięcia) od śniegu.

Należy ją wybrać dokładnie w oparciu o temperaturę śniegu, aby zapewnić przyczepność bez zbijania się i oblodzenia.

Pielęgniarz

1. Zbocze spłaszczone przez maszyny. 2. Sama maszyna (łata śnieżna).

„Groomers” podczas jazdy na nartach oznacza pozostawanie na trasie. Śnieg jest sprasowany w „sztruksowe” pasma, dzięki czemu jest przewidywalny i idealny do pokonywania szybkich zakrętów bez konieczności radzenia sobie z nierównościami i puchem.

Halfpipe

Kanał w kształcie litery U zbudowany ze śniegu, używany do narciarstwa freestyle i snowboardu.

Zawodnicy jeżdżą tam i z powrotem pomiędzy ścianami (przejścia), wystrzeliwując się w powietrze nad wargą (pion), aby wykonać triki.

Superpipe mają ściany wysokie na 22 stopy. Jest to impreza olimpijska wymagająca dużej precyzji i amplitudy.

Twarda skorupa

Wodoodporna, wiatroszczelna warstwa zewnętrzna bez ocieplenia.

Najbardziej uniwersalny typ kurtki. Opiera się na warstwie pod spodem (podstawa + warstwa środkowa), aby zapewnić ciepło.

Wykorzystuje membrany takie jak Gore-Tex, aby blokować wodę z zewnątrz, jednocześnie umożliwiając ucieczkę pary potu.

Twarde opakowanie

Śnieg, który został sprasowany w postaci stałej przez zabiegi pielęgnacyjne lub wiatr.

W odróżnieniu od lodu, twarda nawierzchnia nadal zapewnia pewną przyczepność krawędzi, ale wymaga ostrych nart. To szybka jazda na nartach.

Powszechne w kurortach między burzami lub wczesnym rankiem, zanim słońce rozmiękczy śnieg.

Ściana czołowa

Stroma, najwyższa część kotła lub misy.

Zwykle najbardziej stroma część terenu. Wejście do misy często wymaga zjechania na nartach po ścianie czołowej lub przejścia pod nią.

Ze względu na ekspozycję są podatne na obciążenie wiatrem i powstawanie lawin.

Podgrzewane skarpetki

Skarpetki z przewodami grzejnymi na baterie.

Nowoczesne rozwiązanie na zimne stopy (Raynauda). Bateria znajduje się na łydce. Są sterowane przez Bluetooth i są cieńsze niż stare wełniane skarpetki, co pozwala na doskonałe dopasowanie do butów bez utraty ciepła.

Kawałek pięty

Tylna część wiązania narciarskiego.

Zabezpiecza piętę buta. W wiązaniu alpejskim zatrzaskuje się. Mieści pionową sprężynę zwalniającą.

Obcasy typu „Turntable” (takie jak Look Pivot) obracają się pod kością piszczelową, aby zapewnić większą elastyczność i zapobiec przedwczesnemu zwolnieniu.

Heli-narciarstwo

Korzystanie z helikoptera w celu uzyskania dostępu do terenów backcountry.

Szczyt narciarstwa w puchu. Umożliwia dostęp do odległych, nietkniętych szczytów. Wymaga przewodnika i sprzętu lawinowego.

Trasy są znacznie dłuższe niż okrążenia kurortu i często schodzą z wysokości tysięcy metrów w pionie.

Kask

Ochronne nakrycie głowy.

Teraz standard dla prawie wszystkich narciarzy. Technologie takie jak MIPS (ochrona przed uderzeniami obrotowymi) zmniejszają ryzyko uszkodzenia mózgu.

Utrzymują także ciepło w głowie niż czapki i można je zintegrować z goglami, aby zapewnić lepszy przepływ powietrza.

Jodełkowy

Technika chodzenia pod górę na nartach.

Narciarz rozkłada czubki nart (w kształcie litery V), aby zapobiec ześlizgiwaniu się do tyłu i wchodzeniu na wewnętrzne krawędzie.

Pozostawia ślad przypominający rybie ości. Używany na krótkich odcinkach podjazdów, gdzie zdjęcie nart jest niepraktyczne.

Przystanek na hokeju

Szybki, równoległy przystanek, podczas którego narty są obrócone o 90 stopni w stosunku do kierunku jazdy.

Najskuteczniejszy sposób na szybkie zatrzymanie. Obie krawędzie wbijają się w śnieg, tworząc pianę.

Praca na krawędzi wymaga pewności siebie i jest kluczową umiejętnością zapewniającą bezpieczeństwo w zatłoczonych miejscach.

Zakręt hopowy

Zakręt, w którym narciarz zeskakuje narty ze śniegu, aby zmienić kierunek.

Stosowany w wyjątkowo stromym lub wąskim terenie (żleby), gdzie nie jest możliwe rzeźbienie lub ślizganie się.

Narciarz umieszcza tyczkę i obraca narty w powietrzu, aby wylądować w nowym kierunku.

Wiązanie hybrydowe

Wiązanie łączące palce typu pin-tech do turystyki z alpejskimi piętami/palcami do zjazdów.

Przykłady takie jak Salomon Shift. Rozwiązują dylemat wyboru pomiędzy wydajnością pod górę a bezpieczeństwem/wydajnością podczas zjazdów.

Są cięższe niż wiązania Pure Tech, ale oferują wartości uwalniania certyfikowane przez DIN.

Lód

Zamarznięta woda lub topniejący śnieg, który jest przezroczysty i wyjątkowo twardy.

Prawdziwy lód nie zapewnia prawie żadnej przyczepności, chyba że krawędzie są ostre jak brzytwa. Jest to powszechne na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych („Ice Coast”) i na torach wyścigowych (wtryskiwany śnieg).

Lód narciarski wymaga precyzyjnej równowagi i subtelnej kontroli ciśnienia.

W granicach

Teren w granicach patrolu ośrodka narciarskiego.

Teren w granicach podlega kontroli lawinowej i oznakowaniu zagrożeń. Jazda na nartach „poza granicami” (zrzucanie lin) często powoduje unieważnienie ubezpieczenia ratunkowego i jest niebezpieczna, ponieważ teren nie jest zagospodarowany.

Nachylenie

Pochylanie ciała w zakręcie.

Nachylenie powoduje, że narty stają na krawędzi. Jednak zbyt duże nachylenie bez kątowania (równoważenie górnej części ciała) spowoduje, że narciarz wpadnie w zakręt.

Działa przy dużych prędkościach, gdzie siła odśrodkowa wspiera chudość.

Krawędź wewnętrzna

Krawędź narty znajdująca się po wewnętrznej stronie zakrętu.

W przypadku nart zewnętrznych (nart dominujących) krawędź wewnętrzna jest krawędzią tnącą. W przypadku nart wewnętrznych zewnętrzna krawędź odpowiada kierunkowi skrętu.

Większość przyczepności pochodzi od wewnętrznej krawędzi zewnętrznej narty.

Wewnątrz narty

Narta po wewnętrznej stronie promienia skrętu (narta podjazdowa).

Częstym błędem jest trzymanie zbyt dużego ciężaru na wewnętrznej stronie narty, co prowadzi do utraty równowagi.

We współczesnym carvingu narta wewnętrzna jest aktywna i przechylona, ale większość nacisku/równowagi pozostaje na narcie zewnętrznej.

Izolator

Odzież średniowarstwowa zaprojektowana z myślą o zatrzymywaniu ciepła ciała.

Izolatory są silnikiem systemu warstwowego. Mogą być naturalne (puch) lub syntetyczne (Primaloft/Coreloft).

Do jazdy na nartach często preferowane są izolatory syntetyczne, ponieważ nadal zapewniają ciepło, nawet jeśli zmokną od potu lub śniegu.

Żelazo (woskowanie)

Dedykowane narzędzie do podgrzewania z grubą płytą podstawy, służące do wtapiania wosku w ślizg narty.

W przeciwieństwie do żelazek do odzieży, żelazka do woskowania mają precyzyjną kontrolę temperatury, aby zapobiec spaleniu bazy P-Tex (uszczelnianiu porów).

Żelazko porusza się w sposób ciągły od czubka do ogona, aby równomiernie rozprowadzić wosk bez przegrzania jednego miejsca.

Nocnik

Termin slangowy opisujący osobę, która wykazuje brak zrozumienia kultury narciarskiej, bezpieczeństwa lub sprzętu.

Podobny do „Gaper”, ale spopularyzowany przez konto na Instagramie „Jerry of the Day”.

Często odnosi się do kogoś, kto robi coś zabawnie niebezpiecznego lub głupiego, na przykład zakłada buty na niewłaściwą stopę lub wjeżdża na nartach do zaparkowanego samochodu.

Skok, zakręt

Zakręt polegający na całkowitym zeskoczeniu nart ze śniegu w celu obrócenia ich w powietrzu.

Umiejętność przetrwania podczas stromej jazdy na nartach, wąskich żlebów lub łamliwej skorupy.

Aby podnieść narty i obrócić je o 180 stopni (lub mniej) przed lądowaniem, potrzebne jest mocne ustawienie tyczki i wybuchowa siła nóg.

Obrót kopnięciem

Nieruchomy zakręt używany do zmiany kierunku o 180 stopni, zwykle podczas pokonywania wzniesień.

Niezbędny podczas skitouringu na stromych stokach (switchbacki).

Narciarz stabilizuje się na jednej narcie, drugą nogę kopie do przodu i do góry, obraca ją i ustawia w nowym kierunku. Wymaga elastyczności bioder i równowagi.

Kopacz (skok)

Sztuczna rampa do skoków zbudowana ze śniegu.

Kickery w parkach terenowych to rampy w kształcie klina przeznaczone do wystrzeliwania narciarzy w powietrze. Występują w rozmiarach od małych (S) do bardzo dużych (XL).

Kształt „wargi” określa trajektorię (pop vs. odległość).

Klister

Lepki wosk do przyczepności w tubce do narciarstwa biegowego.

Używany, gdy kryształki śniegu są zaokrąglane w wyniku stopienia i ponownego zamrożenia (lód/kukurydza). Jest brudno i miodowo.

Zapewnia przyczepność na oblodzonych torach, gdzie twardy wosk mógłby się zetrzeć.

Karnet na wyciągi

Bilet lub karta uprawniająca do korzystania z wyciągów narciarskich.

Nowoczesne przepustki to karty RFID przechowywane w lewej kieszeni, umożliwiające automatyczne otwieranie bram.

Mogą to być bilety jednodniowe lub karnety sezonowe (np. Epic lub Ikon Pass). Utrata przepustki to poważny ból głowy.

Liftie

Slang określający operatora wyciągu narciarskiego.

Pracownicy obsługujący windy, podskakujący na krzesłach i zarządzający liniami labiryntu.

Odgrywają kluczową rolę w kulturze narciarzy, często pracują za płacę minimalną, aby codziennie jeździć na nartach.

Liniowiec

Miękki but wewnętrzny buta narciarskiego.

Zapewnia izolację i dopasowanie. Z biegiem czasu wkładki „ulegają” (kompresują), sprawiając wrażenie luźniejszych butów.

Niestandardowe wkładki (takie jak Intuition) można formować na gorąco do konkretnego kształtu stopy narciarza, aby uzyskać lepszą wydajność.

Wigwam

Budynek w ośrodku narciarskim zapewniający żywność, odpoczynek i schronienie.

Domki są schronieniem przed zimnem. „Day Lodges” to ogromne kawiarnie u podstawy; „domki on-mountain” to śródgórskie przystanki na gorącą czekoladę.

Charakterystyczny jest zapach mokrej wełny i frytek.

Magiczny dywan

Podnośnik powierzchniowy z przenośnikiem taśmowym przeznaczony dla początkujących.

Najłatwiejszy w użyciu podnośnik. Narciarz po prostu stoi na ruchomym gumowym pasie.

Zastąpił wyciągi linowe w większości obszarów edukacyjnych, ponieważ jest mniej onieśmielający dla dzieci.

Wełna z merynosów

Wysokiej jakości wełna stosowana w warstwach bazowych i skarpetach.

Jest antybakteryjny (nie śmierdzi), ciepły po zamoczeniu i miękki w dotyku.

Reguluje temperaturę ciała lepiej niż syntetyki, ale jest droższy i delikatniejszy.

Warstwa środkowa

Odzież noszona pomiędzy warstwą podstawową a warstwą zewnętrzną.

Zatrzymuje ciepłe powietrze. Powszechne są polary, wełniane swetry lub lekkie kurtki puchowe.

Grubość jest dostosowywana na podstawie prognozy pogody i poziomu aktywności.

Rękawice

Odzież ręczna, w której palce są zgrupowane razem.

Cieplejsze niż rękawiczki, ponieważ palce dzielą ciepło i mają mniejszą powierzchnię.

Kompromisem jest zerowa zręczność; nie można łatwo zapiąć kurtki ani dopasować klamer.

Moguły

Kopce śniegu utworzone przez skręcających się narciarzy.

Nazywane także „guzami”. Wyczynowa jazda na muldach polega na pokonywaniu ich po rytmicznej linii z dużą prędkością, często obejmującą dwa skoki.

Wymaga elastycznych kolan i amortyzującej techniki zawieszenia.

Monoski

Pojedyncza szeroka deska, w której obie stopy są przymocowane obok siebie, skierowane do przodu.

Dyscyplina retro z lat 80. Nie mylić ze snowboardem (postawa boczna).

Jest doskonała w puchu, ale wymagająca na lodzie. Nadal cieszy się kultem we Francji.

Kombinacja nordycka

Sport zimowy łączący skoki narciarskie i narciarstwo biegowe.

Sportowcy muszą posiadać biegłość zarówno w zakresie siły wybuchowej (skoki), jak i wytrzymałości aerobowej (wyścigi).

Wyniki skoków zazwyczaj określają kolejność startu lub deficyt czasu w wyścigu.

Narty nordyckie

Narty z wiązaniami z wolnym piętą.

Obejmuje narty biegowe, telemarkowe i skokowe.

Różnią się od alpejskich (stała pięta). Umożliwiają naturalny chód.

Nachylenie przedszkola

Łagodny stok do nauki początkujących.

Zwykle odizolowany od szybkiego ruchu. Charakteryzuje się łagodnymi wzniesieniami i powolnymi podjazdami.

Celem jest zapewnienie bezpiecznego, niezagrażającego środowiska podczas pierwszego dnia na śniegu.

Poza trasą

Jazda na nartach poza wyznaczonymi, przygotowanymi trasami.

Oferuje naturalne warunki śniegowe (puch, crud, windboard).

W Europie teren poza trasami to wszystko poza tyczkami; w USA określenie „poza trasami” często odnosi się do niezagospodarowanego terenu w granicach ośrodka.

Garnitur jednoczęściowy

Pojedynczy element garderoby będący połączeniem kurtki i spodni.

Eliminuje szczelinę w talii, dzięki czemu jest odporna na wnikanie śniegu i przeciągi.

Nowoczesne, techniczne „piochy” są popularne wśród miłośników freeride'u, chociaż noszą piętno retro z lat 80.

Odzież wierzchnia

Zewnętrzna warstwa ochronna (kurtka/spodnie).

Musi być wodoodporny i oddychający. Oceny (np. 20 tys./20 tys.) wskazują wydajność.

Może być „skorupowy” (bez izolacji) lub „izolowany”.

P-Tex

Materiał polietylenowy używany do podstaw nart.

Spiekany P-Tex jest porowaty i zatrzymuje wosk; Wytłaczany P-Tex jest trwały i tani.

Świece naprawcze wykonane są z P-Texu do wypełniania żłobków i strzałów rdzeniowych.

Pakowany proszek

Śnieg ubity w wyniku pielęgnacji lub ruchu drogowego, ale nie jest lodem.

Standardowy raport o stanie na dobry dzień na przygotowanych trasach.

Jest wystarczająco miękki, aby łatwo go chwycić, ale wystarczająco mocny, aby zapewnić prędkość.

Wyściełane spodenki

Bielizna ochronna z piankowym pancerzem.

Noszone w celu ochrony bioder i kości ogonowej (kości ogonowej) przed uderzeniami o twardy śnieg lub szyny.

Powszechne wśród narciarzy parkowych i uczniów, którzy często upadają.

Skręt równoległy

Zakręt, w którym obie narty pozostają równoległe do siebie na całym łuku.

Cel średniozaawansowanej nauki jazdy na nartach. Zastępuje klin (pług odśnieżający).

Polega na przeniesieniu ciężaru na nartę zewnętrzną, przy jednoczesnym zachowaniu narty wewnętrznej dopasowanej pod kątem i w kierunku.

Paraalpejskie

Narciarstwo dla sportowców niepełnosprawnych.

Obejmuje osoby niedowidzące (z przewodnikiem), stojące (osoby po amputacjach) i siedzące (na nartach/monoski).

Jest to główny sport paraolimpijski.

Kurtka z futrzanym kapturem

Długa ocieplana kurtka.

Zapewnia dodatkową osłonę bioder i ciepło.

Popularny w kulturze freestyle („szczury parkowe”) ze względu na luźny styl i wygodę na wyciągach.

Patrol / Patrol narciarski

Zespół odpowiedzialny za bezpieczeństwo w górach, ratownictwo medyczne i kontrolę lawinową.

Patrole to ratownicy górscy. Przewożą rannych narciarzy na toboganach (saniach), zaznaczają zagrożenia i rzucają materiały wybuchowe, aby wywołać lawiny przed otwarciem ośrodka.

Linia poduszek

Zejście po szeregu pokrytych śniegiem głazów lub kłód przypominających poduszki.

Wysoce fotogeniczny obiekt freestyle'owy. Narciarz skacze z jednej poduszki na drugą.

Wymaga miękkiego, głębokiego śniegu, ponieważ brak poduszki często oznacza lądowanie na skale.

Trasa

Oznakowana i utrzymywana trasa narciarska na terenie ośrodka.

Europejskie określenie „szlaku” lub „zbocza”. Trasy są podzielone na kategorie według kolorów (zielony/niebieski/czerwony/czarny), aby oznaczyć stopień trudności.

Konserwacja obejmuje nocne czyszczenie ratrakami w celu uzyskania gładkiej, przewidywalnej powierzchni.

Tłumik tras / Snowcat

Pojazd gąsienicowy używany do odśnieżania.

Te potężne maszyny wykorzystują przedni lemiesz do usuwania śniegu i tylny rumpel do mielenia lodu i układania świeżego sztruksu.

Mogą wspinać się po stromych wzniesieniach, korzystając z liny wyciągarki zakotwiczonej na szczycie góry, aby przygotować czarne trasy.

Pizza (pług śnieżny)

Technika dla początkujących, w której narty są ułożone pod kątem, tworząc kształt litery V.

Nazywany także „klinem”. Tworzy tarcie, aby kontrolować prędkość. W przypadku dzieci instruktorzy używają określenia „pizza” (zatrzymać się) zamiast „frytek” (równoległe narty).

Jest to pierwszy krok w nauce kontroli krawędzi przed przejściem do jazdy równoległej.

Polak

Kij używany do utrzymywania równowagi i wyczucia czasu.

Składa się z chwytu, trzonka, koszyka i końcówki. Chociaż nie są one niezbędne do skręcania (dzieci często uczą się bez nich), są niezbędne do utrzymania rytmu w zaawansowanej jeździe na nartach, odpychania się na płaskich powierzchniach i stabilizacji górnej części ciała.

Roślina słupowa

Dotknięcie końcówki tyczki do śniegu powoduje uruchomienie skrętu.

Działa jak metronom. Roślina pojawia się pod koniec tury, sygnalizując ciału, aby odciążyło się i przeszło na nową krawędź.

Stabilizuje górną część ciała, podczas gdy dolna część ciała obraca się pod spodem.

Proszek (Pow)

Świeży, luźny, puszysty śnieg, który nie został ubity.

Najwyższa nagroda w narciarstwie. Zapewnia uczucie nieważkości i pływania, często określane jako surfowanie.

„Zimny dym” odnosi się do niezwykle lekkiego, suchego proszku. Jazda na nartach wymaga szybkości i bardziej skupionej postawy.

Narty w proszku

Szerokie narty (110mm+) przeznaczone do pływania w głębokim śniegu.

Wykorzystują ogromną powierzchnię i rocker (odwrócony camber), aby ślizgać się po śniegu.

Dzięki nim głęboki śnieg jest dostępny dla średnio zaawansowanych, którzy w przeciwnym razie mieliby trudności z utrzymaniem czubków na wąskich nartach.

Pasek zasilający

Pasek na rzep u góry mankietu buta narciarskiego.

Działa jak piąta klamra, zabezpieczając nogę przed językiem buta, zapewniając lepszą dźwignię.

Elastyczne paski wzmacniające to popularne ulepszenie na rynku wtórnym, które zapewnia progresywny flex i lepsze odbicie niż statyczne rzepy.

Kontrola ciśnienia

Zarządzanie rozkładem ciężaru wzdłuż narty i pomiędzy nartami.

Umiejętna kontrola nacisku polega na równowadze przód-tył (nie odchylaniu się do tyłu) i stopniowym naciskaniu zewnętrznej narty podczas skrętu, aby wygiąć ją w łuk.

Sonda

Składany metalowy pręt używany do fizycznego lokalizowania zakopanej ofiary lawiny.

Część „świętej trójcy” sprzętu ochronnego (Latarnia, Łopata, Sonda).

Gdy sygnał latarni morskiej zlokalizuje ogólny obszar, sondę wbija się w śnieg spiralnie, aby znaleźć ciało ofiary przed rozpoczęciem kopania.

Quad (wyciąg krzesełkowy)

Wyciąg krzesełkowy przewożący cztery osoby.

Standardowy koń pociągowy nowoczesnych kurortów. „Odłączane quady” (szybkie) zwalniają na stacji w celu łatwego załadunku, ale poruszają się szybko po linii.

„Quadery ze stałym uchwytem” są wolniejsze i mogą uderzać w łydki podczas ładowania.

Narty wyścigowe

Narty zbudowane zgodnie ze specyfikacjami FIS do zawodów.

Są sztywne, ciężkie i mają agresywne krawędzie. Narty slalomowe są krótkie (165 cm) i mają promień 13 m; Narty do slalomu giganta są dłuższe (188 cm +) i mają promień 30 m.

Do prawidłowej pracy wymagają precyzyjnej techniki i dużej prędkości.

Promień

Naturalny rozmiar skrętu, jaki wykona narta po przechyleniu się na krawędzi.

Określane na podstawie taliowania (różnica między szerokością czubka/talii/tyłu).

Długość 25 m (freeride/GS).

Szyna (wiązanie)

System prowadnic umożliwiający przesuwanie i regulację wiązań bez wiercenia.

Znaleziono na nartach wypożyczonych i demonstracyjnych. Umożliwia błyskawiczne dopasowanie różnych rozmiarów butów.

Zaawansowani narciarze często preferują wiązania „płasko montowane” (nawiercone), aby uzyskać niższą wysokość stosu i lepszą elastyczność nart.

Odwrócony camber

Profil narciarski w kształcie banana, stykający się tylko środkiem.

Nazywany także „full rockerem”. Wyłącznie do głębokiego pudru. Obraca się i rozmazuje bez wysiłku.

Ma okropną przyczepność krawędzi na twardym podłożu, ponieważ czubek i ogon nie dotykają śniegu, aby zaczepić się o krawędź.

Grzbiet

Długi i wąski grzbiet góry.

Grzbiety są często wykorzystywane jako trasy umożliwiające dostęp do terenu. Są wystawione na działanie wiatru, często pozbawione śniegu po stronie nawietrznej i obciążone niebezpiecznymi gzymsami po stronie zawietrznej.

Biegun

Wczesny wzrost czubka lub ogona narty.

Rocker unosi punkty styku ze śniegiem. Rocker końcówki ułatwia unoszenie się w puchu i inicjację skrętu.

Rocker na ogonie umożliwia łatwiejsze wychodzenie nart z zakrętu. Większość nowoczesnych nart to hybryda camberu i rockera.

Holowanie linowe

Prosty wyciąg składający się z ruchomej liny, którą narciarze chwytają i wciągają pod górę.

Oldschoolowe i męczące. Wymaga dobrej siły chwytu. Powszechnie spotykany na małych lokalnych wzgórzach lub obsługujących parkach terenowych.

Szybko niszczy rękawice z powodu tarcia.

Obrót

Obracanie ciała lub nart wokół osi pionowej.

Rotacja górnej części ciała (kołysanie ramionami) jest generalnie złym nawykiem w rzeźbieniu, ponieważ zakłóca równowagę.

Jednak obrót nóg (obrót kości udowej w panewce biodrowej) jest głównym mechanizmem sterowania nartami.

Salopety

Europejskie określenie spodni narciarskich lub śliniaków z wysokim stanem.

Pochodzi z języka francuskiego. Często mają wbudowane szelki/szelki.

Wysoki stan zapobiega przedostawaniu się śniegu za linię paska i zapewnia ciepło nerkom.

Sastrugi

Ostre, zamarznięte grzbiety na powierzchni śniegu utworzone przez erozję wietrzną.

Koszmar na nartach. Nawierzchnia jest twarda, wyboista i nieregularna, co powoduje drgania i uginanie się nart.

Stwarza to wstrząsające i grzechoczące wrażenie podobne do jazdy na nartach po zamarzniętym gruzie.

Schussinga

Jazda na nartach prosto w dół, bez skręcania.

Służy do zwiększania prędkości na płaskim odcinku (koci tor). Narciarz zazwyczaj przyjmuje pozycję schowaną, aby zminimalizować opór.

Pochodzi od niemieckiego „Schuss” (strzał).

Nożyce

Błąd polegający na tym, że czubki nart krzyżują się lub znacznie się od siebie różnią.

Zwykle dzieje się tak, gdy ciężar narciarza spoczywa na niewłaściwej narcie (narcie wewnętrznej) lub gdy traci równowagę przód/tył.

Często prowadzi to do skrzyżowania wierzchołków i późniejszego zasadzenia czoła.

Skrobak

Narzędzie z plexi służące do usuwania nadmiaru wosku.

Po wprasowaniu wosku w podstawę należy go zeskrobać, aż podstawa będzie wyglądać na gołą.

Wosk powinien znajdować się *w* porach, a nie *na* powierzchni. Do tego zadania niezbędny jest ostry skrobak.

Karnet sezonowy

Bilet przedpłacony umożliwiający nieograniczoną jazdę na nartach przez całą zimę.

Obliczane dla mieszkańców i częstych gości. Próg rentowności to zwykle 5-7 dni jazdy na nartach.

Megakarnety, takie jak Epic i Ikon, zglobalizowały to, oferując dostęp do wielu ośrodków na jednym karnecie.

Wyślij to

Slang oznaczający pełne zaangażowanie się w skok, linę lub trik z pewnością siebie.

Spopularyzowany przez Larry'ego Enticera („Po prostu to wyślę!”). Oznacza to pokonanie strachu i pójście na 100% bez względu na konsekwencje.

Wał (słup)

Główna rurowa część kijków narciarskich.

Wały aluminiowe są trwałe i wyginają się przed pęknięciem. Wały z włókna węglowego są lekkie i mają niską masę wahadłową, ale rozpadają się przy uderzeniu.

Wały kompozytowe oferują połączenie obu cech.

Kurtka skorupowa

Wodoodporna i wiatroszczelna warstwa zewnętrzna, bez izolacji wewnętrznej.

Najbardziej uniwersalny typ kurtki. Opiera się na systemie warstw (warstwa podstawowa + warstwa środkowa), aby zapewnić ciepło, podczas gdy powłoka zapewnia ochronę przed żywiołami.

Dzięki temu narciarz może regulować temperaturę poprzez dodawanie lub usuwanie warstw pod spodem.

Krótkie zakręty

Seria szybkich, rytmicznych zakrętów wykonywanych w wąskim korytarzu.

Niezbędny do kontroli prędkości na stromych zboczach i w muldach. Wymagają szybkiej kadencji tyczki i agresywnych zmian krawędzi.

Górna część ciała powinna pozostać spokojna i skierowana w dół, podczas gdy nogi obracają się poniżej.

Łopata (czubek narty)

Najszersza, najbardziej wysunięta do przodu część nart, zakrzywiona ku górze.

Geometria łopatki określa sposób, w jaki narty wchodzą w zakręt i radzą sobie z miękkim śniegiem. Szeroka, miękka łopata dobrze pływa w puchu.

W nartach carvingowych taliowanie łopaty jako pierwsze wchodzi w śnieg, aby wciągnąć narciarza w zakręt.

Poślizg boczny

Zjeżdżanie bokiem w dół zbocza z nartami ustawionymi prostopadle do linii upadku.

Kontrolowany poślizg używany do poruszania się po terenie, który jest zbyt stromy lub wąski, aby można było w nim skręcić lub aby uzyskać dużą prędkość.

Narciarz spłaszcza krawędź na tyle, aby się poślizgnąć, ale utrzymuje wystarczający kąt, aby zapobiec zaczepieniu się o krawędź zjazdu.

Kroki w bok

Chodzenie pod górę na boki, podnosząc nartę pod górę i zbliżając do niej nartę zjazdową.

Używane do wspinania się na krótkie dystanse, gdzie zakładanie skór byłoby nieefektywne. Narty są ustawione prostopadle do linii spadku, a krawędzie są wtłoczone w śnieg, aby zapewnić przyczepność.

Taliowanie

Kształt narty przypominający klepsydrę, węższy w talii niż na czubku i ogonie.

Sidecut to mechanika carvingu. Kiedy narty są przechylone na krawędzi, geometria taliowania pozwala im wygiąć się w łuk (odwrócony camber), tworząc zakrzywioną ścieżkę po śniegu bez poślizgu.

Mierzony w promieniu (metry).

Sześciopak (wyciąg krzesełkowy)

Szybki, odłączany wyciąg krzesełkowy, który przewozi sześć osób na krześle.

Zaprojektowane, aby szybko przemieszczać dużą liczbę narciarzy pod górę.

Często są wyposażone w podgrzewane siedzenia i charakterystyczne kolorowe bąbelki (pomarańczowo-niebieskie), które chronią rowerzystów przed wiatrem i śniegiem.

Łyżwiarstwo

Technika napędu na płaskim terenie przypominająca jazdę na łyżwach.

Narciarz odpycha wewnętrzną krawędź jednej narty w kształcie litery V, aby ślizgać się po drugiej.

Niezbędny do poruszania się po płaskich odcinkach, torach dla kotów lub zbliżania się do wyciągów bez użycia kijów.

Torba na narty

Wyściełana torba do transportu nart i kijków.

Niezbędne w podróżach lotniczych, aby chronić wiązania i krawędzie. „Torby podwójne” (na kółkach) są popularne do przenoszenia dwóch par lub dodatkowej odzieży.

Linie lotnicze zazwyczaj traktują torbę na narty i torbę na buty jako jedną sztukę bagażu.

Narciarski włóczęga

Osoba, która poświęca swoje życie narciarstwu tak bardzo, jak to możliwe, często wykonując prace fizyczne, aby sfinansować swój styl życia.

Ikona kultury. Przedkładają czas na śniegu nad rozwój kariery i bogactwo.

Często pracują na nocne zmiany w restauracjach lub jako podnośniki, aby mieć dni wolne na jazdę.

Narciarski krzyż

Wyścig, w którym czterech narciarzy schodzi jednocześnie po trasie, obejmujący skoki, przechylenia i rolki.

Dyscyplina olimpijska. Jest chaotyczny i ekscytujący, z częstymi podaniami i kontaktem między zawodnikami. Wygrywa osoba, która jako pierwsza przekroczy linię.

Nagradza wszechstronne umiejętności i nerwy podczas jazdy na nartach.

Skoki narciarskie

Sport nordycki, w którym narciarze schodzą po rampie, aby skoczyć jak najdalej.

Oceniano na podstawie dystansu i stylu. Narciarze używają bardzo długich, szerokich nart i przyjmują w powietrzu kształt litery V, aby uzyskać siłę nośną aerodynamiczną.

Nie jest to amatorska aktywność rekreacyjna.

Narciarstwo górskie (Skimo)

Wspinaczka po górach na nartach i schodzenie z nich.

Również sport wyczynowy (wyścigi Skimo), obejmujący podjazdy i zjazdy na czas.

Wymaga lekkiego sprzętu, dużej sprawności i technicznych umiejętności wspinaczkowych (raki / czekany) na najtrudniejsze szczyty.

Narciarstwo na orientację

Sport wytrzymałościowy łączący nawigację i narciarstwo biegowe.

Zawodnicy posługują się mapą i kompasem, aby poruszać się po sieci szlaków.

Wybór trasy ma kluczowe znaczenie; dłuższa płaska trasa może być szybsza niż krótsza stroma.

Szkoła narciarska

Dział ośrodka oferujący instruktaż.

Zatrudnianie certyfikowanych instruktorów (np. PSIA, BASI, CSIA). Zajęcia obejmują zarówno „Magiczny Dywan” dla małych dzieci, jak i zaawansowane zajęcia poza trasami narciarskimi.

Niezbędne dla początkujących, aby uczyć się bezpiecznie i unikać złych nawyków.

Skarpety narciarskie

Specjalistyczne skarpetki przeznaczone do butów narciarskich.

Cienki, bezszwowy, wykonany z wełny merynosów lub mieszanki syntetycznej. Są wyprofilowane (specyficznie dla lewej/prawej strony), aby zapobiec zbijaniu się.

Generalnie unika się grubych skarpet, ponieważ ograniczają przepływ krwi i zmniejszają kontrolę.

Poślizg

Zakręt, w którym narty ślizgają się po śniegu na boki, zamiast kreślić czystą linię.

Podczas gdy zaawansowani narciarze dążą do carvingu, poślizg jest umiejętnością niezbędną do kontrolowania prędkości na stromym terenie.

„Stivot” to celowy poślizg mający na celu obrócenie nart przed zaczepieniem o krawędź.

Skórki (skórki wspinaczkowe)

Paski materiału z kierunkowym włosiem używane do jazdy na nartach pod górę.

Mocowany do podstawy za pomocą kleju i klipsów tip/tail. Włosie pozwala na przesuwanie się narty do przodu, ale przyczepność zapobiega przesuwaniu się do tyłu.

Zdjęty u góry na czas zjazdu.

Slalom

Techniczna dyscyplina wyścigów alpejskich z blisko rozmieszczonymi bramkami.

Wymaga szybkiego refleksu i agresywnego blokowania tyczki (cross-blockingu). Narty są krótkie (155-165 cm) i mają mały promień jazdy (13 m).

Zawodnicy powalają sprężynowe bramy goleniami i osłonami tyczek.

Slopestyle

Dyscyplina freestyle obejmująca trasę po szynach, skokach i innych elementach.

Zawodnicy wykonują bieg, łącząc triki na wielu elementach. Oceniane na podstawie różnorodności, trudności, amplitudy i wykonania.

Stało się głównym tematem Zimowych Igrzysk X i wydarzeniem olimpijskim.

Breja

Mokry, ciężki śnieg występujący w ciepłych wiosennych temperaturach.

Powstaje, gdy śnieg znacznie się topi. Jest powolny i ciężki („tłuczone ziemniaki”), a obracanie wymaga większego wysiłku.

Miękkie błoto pośniegowe wybacza jednak błędy i pozwala na naukę nowych sztuczek.

Armata śnieżna

Maszyna wytwarzająca sztuczny śnieg poprzez rozpylanie wody i sprężonego powietrza do zimnego powietrza.

Niezbędny w nowoczesnych kurortach, jako baza wypadowa na początku sezonu lub podczas okresów suszy.

„Śnieg” to tak naprawdę maleńkie granulki lodu, które są gęstsze i trwalsze niż płatki naturalne.

Robienie śniegu

Produkcja sztucznego śniegu.

Wymaga temperatur poniżej -2°C (najbardziej liczy się temperatura mokrego termometru). Tworzy trwałą warstwę bazową.

Sztuczny śnieg jest często bardziej lodowaty i szybszy niż śnieg naturalny.

Śnieżne ostrza

Krótkie narty (poniżej 1 m) z nierozpinanymi wiązaniami.

Znany również jako deskorolka. Popularny pod koniec lat 90. Bardzo łatwo skręcać, ale niestabilnie przy dużej prędkości.

Niebezpieczne ze względu na brak wiązań zwalniających (złamania nóg).

Snowboard

Pojedyncza deska, w której obie stopy są zabezpieczone bocznie.

Odpowiednik jazdy na nartach. Jeźdźcy stoją bokiem. Zrewolucjonizował kulturę sportów zimowych i projektowanie snowparków.

Wymaga innego użycia mięśni i mechaniki krawędzi w porównaniu do jazdy na nartach.

Pokrywa śniegu

Nagromadzenie się warstw śniegu na ziemi w okresie zimowym.

Pokrywa śnieżna nie jest jednolita; składa się z warstw z różnych burz.

Zagrożenie lawinowe powstaje, gdy w pokrywie śnieżnej znajdują się słabe warstwy (takie jak szron głęboki lub szron powierzchniowy), podtrzymujący ciężką płytę powyżej.

Pług śnieżny / klin

Technika hamowania, w której czubki nart są złączone, a tyły nart rozłączone.

Podstawowa postawa dla początkujących, pozwalająca kontrolować prędkość. Kształt litery V tworzy opór.

Jest stabilny, ale męczący dla nóg. Zaawansowani narciarze odchodzą od tego sportu na rzecz jazdy równoległej.

Miękka skorupa

Oddychająca, wodoodporna warstwa odzieży wykonana z elastycznej tkaniny.

Miękkie skorupy wypełniają lukę pomiędzy polarem a twardymi skorupami. Są wysoce oddychające i zapewniają dużą mobilność, dzięki czemu idealnie nadają się do aktywności o dużej wydajności, takich jak skitouring czy wiosenne narty.

Nie są w pełni wodoodporne podczas ulewnego deszczu, ale dobrze odprowadzają śnieg.

Narciarstwo szybkie

Dyscyplina, w której celem jest osiągnięcie jak największej prędkości w linii prostej.

Formuła 1 narciarstwa. Zawodnicy noszą aerodynamiczne kombinezony gumowe, kaski z owiewkami i jeżdżą na nartach o długości 240 cm.

Prędkości przekraczają 250 km/h (155 mph). Trasy to strome, utrzymywane trasy zwane „KL” (Kilomètre Lancé).

Pozycja sportowa

Pozycja ciała narciarza na nartach.

Dobra postawa jest atletyczna: kolana ugięte, ciężar ciała skupiony na łuku stopy, ręce skierowane do przodu.

„Szeroka postawa” (stopy rozstawione na szerokość bioder) to nowoczesny standard stabilności; „wąska postawa” jest oldschoolowa (narty przed carvingiem).

Strome

Teren o nachyleniu zwykle przekraczającym 35 lub 40 stopni.

Stoki narciarskie wymagają kontrolowania grawitacji. Techniki obejmują zwroty z wyskokiem i zarządzanie błotem.

Upadki na stromych stokach są niebezpieczne, gdyż samozatrzymanie jest trudne. Narciarstwo „ekstremalne” rozpoczyna się przy temperaturze powyżej 45 stopni.

Steeze

Konwersacja „stylu” i „łatwości”.

Freestylowy slang. Jazda na nartach ze steeze oznacza wykonywanie trudnych trików lub linii, dzięki czemu wyglądają one na łatwe i gładkie.

Jest to przeciwieństwo wyglądania na sztywnego lub spanikowanego.

Trzon Christie

Zakręt pośredni, podczas którego narciarz wbija (otwiera) nartę podjazdową w klin w celu zainicjowania, a następnie przesuwa ją równolegle do końca.

Ćwiczenie przejściowe służące do nauki jazdy na nartach równoległych. Daje stabilność klina na początku zakrętu, ale uczy poczucia równoległego poślizgu na końcu.

Obrót łodygi

Inicjowanie skrętu poprzez wypchnięcie ogona narty pod górę.

Podobny do Stem Christie. „Stemming” tworzy kąt, o który należy napierać, ułatwiając skierowanie nart w linię opadania przed ustawieniem ich równolegle.

Wiązanie krokowe

Standardowe wiązanie alpejskie, w którym but zatrzaskuje się poprzez naciśnięcie.

Wygodny i bezpieczny. Użytkownik umieszcza palec w misce i tupie piętą, aby włączyć mechanizm utrzymujący.

Zwolnienie polega na przesunięciu dźwigni pięty w dół.

Sztywność

Wytrzymałość narty na zginanie.

Sztywne narty są stabilne przy dużej prędkości i na lodzie, ale wymagają od ciężkiego, wprawnego narciarza wygięcia ich w zakręt.

Miękkie narty wybaczają błędy i łatwo skręcają przy małych prędkościach, ale drgają przy dużych prędkościach.

Mielenie kamienia

Strojenie maszynowe, które spłaszcza podstawę i dodaje struktury.

Kamień tworzy mikroskopijną teksturę (strukturę) na bazie P-Tex. Tekstura ta przerywa zasysanie filmu wodnego, zapobiegając przyklejaniu się nart do śniegu.

Wzory różnią się dla zimnego (drobnego) i ciepłego (grubego) śniegu.

Korek

Europejskie określenie hamulca nart.

Metalowe ramiona, które rozkładają się, aby zapobiec zsuwaniu się nart. „Szerokość stopera” to parametr krytyczny przy zakupie wiązań; musi być nieco szersza niż talia nart.

Struktura

Wzór rowków w podstawie narty.

Pomyśl o tym jak o bieżniku opony, ale o wypieraniu wody. Struktura liniowa jest szybka; kreskowanie jest wszechstronne.

Bez struktury narty są przyssane do śniegu (jak dwie tafle mokrego szkła).

Okulary przeciwsłoneczne

Okulary używane w jasnych warunkach, często podczas podróży pod górę lub po nartach.

Podczas gdy gogle są standardem podczas zjazdów, okulary przeciwsłoneczne („przeciwsłoneczne”) są preferowane podczas skitouringu (mniej mgły/spocenia) i wiosennej jazdy na nartach.

Muszą być odporne na promieniowanie UV, ponieważ śnieg odbija do 80% promieni UV.

Super-G

Super Slalom Gigant. Zawody szybkościowe łączące prędkość zjazdu z zakrętami w slalomie gigancie.

„Dyscyplina szybkości”. Na trasie przed wyścigiem nie odbywa się trening, jedynie przegląd. Testuje zdolność narciarza do improwizowania linii przy prędkości ponad 100 km/h.

Szron powierzchniowy

Pierzaste kryształki lodu, które tworzą się na powierzchni śniegu w zimne, pogodne noce.

Piękny dla oka (błyszczący), ale niebezpieczny, jeśli zostanie przykryty świeżym śniegiem.

Tworzy trwałą słabą warstwę (jak łożyska kulkowe), która wywołuje lawiny płytowe.

Przełącznik (jazda do tyłu)

Jazda na nartach tyłem.

Niezbędne w narciarstwie dowolnym (triki związane z lądowaniem). Wymaga patrzenia przez ramię i używania nart z podwójną końcówką.

„Fakie” to starsze określenie tej samej rzeczy.

T-bar

Wyciąg orczykowy w kształcie odwróconej litery T, który ciągnie pod górę dwóch narciarzy.

Drążek przechodzi pod pośladki, ciągnąc narciarzy, którzy pozostają w pozycji stojącej. Znany z tego, że jest trudny dla snowboardzistów i przewraca się, jeśli tory są oblodzone. Powszechne na lodowcach.

Ogon

Tył narty.

Kształt ogona ma znaczenie. Płaski/sztywny ogon utrzymuje zakręt do końca (wyścigi). Zaokrąglony/rockowany ogon łatwo się uwalnia (freeride). Podwójny ogon umożliwia zmianę jazdy na nartach.

Wiązanie techniczne (wiązanie pinowe)

Lekkie wiązanie turystyczne wykorzystujące kołki do mocowania czubka buta.

Wynaleziony przez Dynafit. Wymaga butów z metalowymi wstawkami. But obraca się na dwóch sworzniach, co zapewnia chodzenie bez tarcia.

Standard w narciarstwie backcountry ze względu na niską wagę.

Narty telemarkowe

Narty zamontowane z wiązaniami, które pozostawiają wolną piętę.

Sprzęt pozwala na skręt telemarkowy. Nowoczesne narty telemarkowe to w zasadzie narty alpejskie montowane z wiązaniami NTN (New Telemark Norm) lub 75 mm.

Zakręt Telemarku

Zakręt, w którym zewnętrzna narta jest ciągnięta z tyłu, a narciarz rzuca się, zginając tylne kolano.

Pełen wdzięku i wyrazisty rytmicznie. Narciarz obciąża obie narty (często 50/50). Jest to obciążenie fizyczne dla mięśnia czworogłowego.

Park terenowy

Wyznaczony obszar ze skoczniami, poręczami, boxami i halfpipeami.

Oznaczone pomarańczowymi owalnymi znakami. Funkcje mają oznaczenie S, M, L, XL.

Etykieta jest rygorystyczna: zawołaj zrzut („zrzut!”), nie zatrzymuj się na lądowaniach i szybko oczyść drogę.

Bielizna termiczna

Długa bielizna noszona jako warstwa podstawowa.

Nazywane także „długimi kalesonami”. Niezbędny do zapewnienia ciepła. Najlepsze są merynosy lub syntetyczne.

Oldschoolowe, bawełniane termoaktywne gofry są okropne podczas jazdy na nartach, ponieważ stają się mokre i zimne.

Okno biletowe

Stanowisko sprzedaży karnetów narciarskich.

Często wąskie gardło rano. Kupowanie online z wyprzedzeniem jest obecnie standardem, aby uniknąć „ceny okienkowej” (która jest wyższa) i kolejki.

Wskazówka

Przedni punkt narty.

Końcówka dotyka śniegu, aby rozpocząć zakręt. Trzepotanie końcówek przy dużej prędkości (gadanie) jest powszechne w nartach z rockerem.

Ochraniacze końcówek (plastikowe/metalowe) zapobiegają rozwarstwianiu się nart w wyniku uderzania o siebie.

Kawałek palca

Przednia część wiązania.

Obsługuje boczne (boczne) zwolnienie podczas krętego upadku. Należy ją dopasować do wysokości i szerokości podeszwy buta (regulacja AFD).

Tomahawk

Gwałtowny wypadek, podczas którego narciarz jedzie w dół zbocza.

Nazwany, ponieważ ruch przypomina rzucony topór tomahawk. Zwykle dzieje się to w głębokim puchu i przy dużej prędkości, gdy końcówka wbija się w ziemię. Powoduje to dezorientację i często kończy się wyprzedażą.

Skręcenie

Siła skręcająca działająca na nartę.

Kiedy narciarz przechyla nartę na krawędź, śnieg odpycha się, próbując skręcić nartę na płasko. Narty muszą się temu przeciwstawić, aby utrzymać skręt.

Sztywność skrętna

Odporność narty na skręcanie.

Krytyczne dla wydajności na lodzie. Narty mogą być miękkie wzdłużnie (łatwo się wyginać), ale sztywne skrętnie (trzymają krawędź). Aby to zwiększyć, często stosuje się owijkę z włókna węglowego (skrzynię skrętną).

Narty turystyczne

Lekkie narty do jazdy pod górę i zjazd.

Konstrukcja skupia się na oszczędności masy (węgiel, drewno paulownia). Zazwyczaj są one łączone ze skórkami i wiązaniami technicznymi.

Kompromisem jest często mniejsza wilgotność/stabilność na twardym śniegu w porównaniu z nartami narciarskimi.

Tramwajowy

Duża kolejka linowa, która przewozi wielu narciarzy na stojąco.

Tramwaje to kultowe windy (np. Snowbird, Jackson Hole, Squaw Valley). Składają się z dwóch kabin z przeciwwagą, umieszczonych na kablach torowych ciągniętych za pomocą liny holowniczej.

Szybko pokonują ogromne wzniesienia, ale często wymagają długiego czasu oczekiwania między przejazdami ze względu na ładowność.

Trawers

Jazda na nartach po zboczu w poziomie, a nie w dół po linii spadku.

Służy do utrzymywania wysokości podczas przemieszczania się w inne miejsce lub do bezpiecznego pokonywania stromego odcinka.

Narciarz musi obciążyć nartę zjazdową i utrzymywać krawędź wzniesienia, aby zapobiec ześlizgiwaniu się na boki.

Drzewo dobrze

Pustka lub obszar luźnego śniegu wokół pnia drzewa pod jego dolnymi gałęziami.

Śmiertelne zagrożenie. Gałęzie zapobiegają gromadzeniu się śniegu w pobliżu pnia. Jeśli narciarz spadnie głową w dół do studni, może zostać uwięziony do góry nogami, co prowadzi do uduszenia przez zanurzenie w śniegu (SIS).

Im bardziej się zmagają, tym głębiej toną. Zawsze jeździj na nartach z przyjacielem na drzewach.

Podwinąć

Aerodynamiczna pozycja kucania używana do uzyskania maksymalnej prędkości.

Narciarz wykonuje przysiad nisko, ręce przed twarzą, łokcie w kolanach, plecy wyprostowane.

Używany w wyścigach Downhill i na płaskich torach dla kotów, aby zminimalizować opór powietrza (opór).

Podwójna końcówka

Narta z zadartym ogonem i zadartym czubkiem.

Zrewolucjonizował narciarstwo pod koniec lat 90-tych. Umożliwia start i lądowanie skokami do tyłu (przełącznik).

Jest to standardowy kształt nart freestyle i parkowych. Należy pamiętać, że efektywna krawędź jest krótsza niż w przypadku nart z płaskim ogonem o tej samej długości.

Odważanie

Zmniejszenie nacisku na narty, aby ułatwić inicjację skrętu.

Może to być „odciążanie w górę” (szybkie rozciąganie ciała w celu podniesienia masy) lub „odciążanie w dół” (szybkie cofanie nóg).

Na chwilę przerywa tarcie ze śniegiem, umożliwiając łatwe obracanie nart.

Separacja górnej części ciała

Trzymaj tułów skierowany w dół, podczas gdy nogi i narty obracają się pod spodem w przód i w tył.

Cecha zaawansowanego narciarstwa. Tworzy „oczekiwanie” (napięcie) w mięśniach tułowia, umożliwiając szybsze zmiany krawędzi i lepszą równowagę na nierównościach.

Jeśli górna część ciała kołysze się na nartach, nazywa się to „rotacją” (wada).

Otwory wentylacyjne/zamki błyskawiczne

Otwory w narciarskiej odzieży wierzchniej umożliwiające ucieczkę ciepła.

Kluczowe dla regulacji temperatury. Zamki błyskawiczne pod pachami w przypadku kurtek i rozcięcia na udach w przypadku spodni.

Zazwyczaj są one wyłożone siatką, aby zapobiec przedostawaniu się śniegu, a jednocześnie umożliwić przepływ powietrza podczas pieszych wędrówek lub ciepłych wiosennych dni.

Przyłbica

Wbudowana soczewka mocowana do kasku lub ronda kasku.

Kaski z wizjerem integrują gogle ze skorupą kasku. Są popularne wśród osób noszących okulary korekcyjne (OTG).

Czasami jednak mogą wystąpić problemy z uszczelnieniem przed wiatrem w porównaniu z oddzielnymi goglami.

Szerokość talii

Szerokość nart w najwęższym miejscu (pod butem).

Podstawowy wskaźnik kategoryzacji nart. Wąskie (100 mm) przeznaczone są do jazdy w puchu/freeride.

Szersze talie pływają lepiej, ale są wolniejsze od krawędzi do krawędzi.

Tryb spaceru

Przełącznik w butach narciarskich, który odblokowuje mankiet, zapewniając mobilność.

Niezbędny podczas wypraw narciarskich i wygodnego après-ski. Rozłącza połączenie pomiędzy górną i dolną skorupą, umożliwiając kostce naturalny ruch.

W „trybie narciarskim” blokuje kręgosłup, zapewniając sztywne przenoszenie mocy.

Hydroizolacja

Odporność tkaniny na przenikanie wody.

Mierzone w milimetrach (np. 20 000 mm). Oznacza to, że słup wody o wysokości 20 m może osiąść na tkaninie, zanim zacznie wyciekać.

Osiągane dzięki membranom (Gore-Tex) lub powłokom chemicznym DWR (Durable Water Repellent).

Wosk

Mieszanka hydrofobowa nałożona na bazę.

Smaruje narty usuwając film wodny. „Gorący wosk” (wprasowany) głęboko pielęgnuje bazę. „Wosk wcierany” to rozwiązanie tymczasowe.

Woski fluorowęglowe są wycofywane ze względu na toksyczność dla środowiska (zawsze chemikalia).

Przeniesienie ciężaru

Przenoszenie masy ciała z jednej narty na drugą.

Skręcanie polega na przeniesieniu ciężaru na nartę „zewnętrzną” (nartę zjazdową).

Jeśli ciężar pozostanie na wewnętrznej stronie narty, narciarz prawdopodobnie upadnie lub skrzyżuje czubki.

Zaciemnienie

Warunki pogodowe przy zerowej widoczności, gdzie niebo i śnieg łączą się.

Spowodowane przez obfite opady śniegu, mgłę i płaskie światło. Powoduje zawroty głowy, ponieważ oko traci wszystkie punkty odniesienia i linie horyzontu.

Narciarze muszą jeździć „wyczuwając” lub ściśle podążając za liniami drzew/oznaczeniami tras.

Dmuchany wiatrem

Śnieg ubity lub zniszczony przez silny wiatr.

Często tworzy „skorupę wiatrową” lub „deskę wiatrową”, która jest twarda i pusta w brzmieniu.

Choć trudne do jazdy na nartach, nawiewane przez wiatr stoki (obciążenie wiatrem) mogą również pomieścić głębokie pokłady śniegu, ale są to doskonałe lokalizacje dla lawin płytowych.

Warga wiatru

Falisty zasób śniegu uformowany przez wiatr.

Wargi wiatru to zabawne, naturalne elementy, których narciarze używają jako skoków lub przechyłów do wykonywania zakrętów (jak surfer na fali).

Zwykle można je znaleźć na grzbietach lub na szczycie wąwozów.

Wiatrówka

Lekka, nieocieplana kurtka zaprojektowana tak, aby blokować wiatr.

Przydatny podczas wiosennej jazdy na nartach lub intensywnych wycieczek, gdzie ciężka skorupa jest zbyt gorąca.

Zapobiega chłodzeniu konwekcyjnemu (chłodzeniu wiatrem), ale zapewnia niewielkie ciepło lub ochronę przed ulewnym deszczem.

Wyprzedaż podwórkowa

Spektakularny wypadek, podczas którego narciarz gubi narty, kijki, a czasami gogle lub kask, rozrzucając sprzęt po stoku.

Slang wywodzi się z wizualnego podobieństwa do sąsiedzkiej wyprzedaży, podczas której przedmioty są rozłożone na trawniku.

Odzyskiwanie sprzętu (szczególnie na stromym zboczu w puchu) to „spacer wstydu”.

Słownik narciarski